Anatolia Gazetesi Haber

İnsan, çoğu zaman gölgesinde dinlendiği ağacın kıymetini bilmez. Çünkü onun gözünde ağaç sadece bir serinliktir. Oysa o serinliğin ardında nice fırtınalar, nice kırılan dallar, köklerin toprağa acıyla tutunma çabası vardır. Yıllar boyunca insanlar geldi. Kimi yorgundu, kimi umutsuzdu, kimi dertliydi. Hepsi o ağacın gölgesine sığındı. Dinlendiler, nefes aldılar, güç buldular ve yollarına devam ettiler. Ağaç ise hiçbir zaman “neden hep ben?” diye sormadı. Vermeyi görev bildi. Ama bir gün rüzgâr daha sert esti. Dalları eskisi kadar güçlü değildi. Gövdesi yorgundu. İlk kez kendisi de biraz gölgeye ihtiyaç duydu. Etrafına baktı yıllarca gölgesinde dinlenen insanların hiçbiri orada yoktu. O an acı gerçeği anladı. Bazıları ağacı değil, sadece gölgesini sevmişti. Başını kaldırdı ve sessizce şu cümleyi fısıldadı: “Ben sizin için kök salarken, siz bir an bile benim için durmadınız. Ben sizin için ölürken, siz benim için hasta bile olmuyorsunuz.” O günden sonra ağaç yine ayakta kaldı. Yine gölge verdi. Ama artık herkese değil. Çünkü öğrendiği en büyük ders şuydu: “Bir ağacı güçlü yapan kökleri, bir insanı güçlü yapan yüreğidir. Ama ne kökler ne de yürek, kıymet bilmeyenlerin omuzlarında sonsuza kadar yük taşıyamaz.”

TANER ADIGÜZEL